بدرود ، اما تو خواهی بود

با من  ، تو خواهی گشت

درون قطره ئی خون در میان رگهای من

و یا بیرون ، با بوسه ئی که صورتم را می سوزاند

یا با کمربندی آتشین به دور کمرم .

شیرین من ، بپذیر

عشق  بزرگی را که از زندگی من بیرون آمد

و در تو سرزمینی نیافت

و در جزایر نان و عسل

راه گم کرد .

من تو را

پس از توفان ،

پس از هوای باران شسته

و درآبها یافتم ،

پاهای زیبای تو چون ماهیان می درخشید.

محبوبم ، من راهی نبرد هستم.

زمین را می خراشم تا غاری برای تو بسازم

و آنجا ناخدای تو

با گلهایی در بستر در انتظار تو خواهد نشست.

دیگر نیندیش ، شیرین من  ،

بر تلخی هایی که میان ما گذشت

چون آذرخشی سوزنده

و خاکسترش را جا گذاشت

من در این ساعت به انتظار توام ،

در همه ساعت ها به انتظار توام .