چراغ را خاموش کن ...

این حباب

که دیری است

چون اشک زنی معصوم

از سقف خاکستری آویخته است ،

فقط مصیبت هایم را تزیین می کند .

چراغ را خاموش کن ،

بگذار تاریکی چون خون شب

در رگهای ظریف چشمانم جریان یابد،

و من با اشتیاق

پنجره های چشمان بی خوابم را

در برابر تو ببندم

و با امواج نرم خاطره

به اعماق نفوذ ناپذیر روحت فرو روم .

چراغ را خاموش کن ،

چراغ را خاموش کن ...

                                                             خانم سارگیسیان ۲۰۰۲