انسان قدرت هر گونه تغییر و تحولی را دارد،
ذات انسان پاک و زیباست،
تاریکی و گمراهی با جوهر وجود او مغایرت دارد وزشتی را دوست ندارد،فقط
هرازگاهی اندیشه ی نادرست هست که سایه ای برروح شفاف اش،
افکنده و راه خطا می رود.
روح هرانسانی ازهرنژاد وایل وتباری باشد زلال و زیباست
شاید روزگاری،گناهی،خطایی و یا غفلتی،دریای پاک و باشکوه
روحش رامتلاطم کند،اما،بالاخره،یک روزی،یک جایی،یک موقعیتی،
یک فکری،یک منظرهای وشایدیک داستانی،او را ازخواب غفلت بیدار کند
و او نیز با تکیه بر ایمان خود،به پا خاسته و اصل را از بدل تشخیص داده وکیمیای
وجود خود را باز یابد.