و هنگامی که خورشید خاموش شد

او لیوان را پر کرد

آن را به سلامتی خورشید سر کشید

و در تنهایی گریست.

و هنگامی که زمستان

چنگالهای سپیدش را

 در گلوی شهر فرو کرد

او لیوان را پر کرد

آن را به سلامتی خورشید سر کشید

و در تنهایی گریست.

و سرانجام

هنگامی که تقویم ، با فریاد

طلوع خورشید را نوید داد

او مردم را صدا کرد

خانه به خانه ،

کوچه به کوچه ،

و کوی به کوی....،

اما کسی در شهر نمانده بود

کسی در کوچه ها قدم نمی زد و خانه ها بی رحمانه متروک بودند.

سپیده دمان

او سرافکنده

در میان معجزه و خوش بختی ایستاد

لیوان را خرد کرد

و در تنهایی گریست.