چرا چنین شده ای؟

آه که عشق ما طنابی است خشن

که ما را بر هم گره می زند

با نشانه زخمی بر تن مان،

هر گاه که سرِ  رها شدن داشته باشیم

از این زخم ،

سر جدا شدن از هم ،

گرهی دیگر بر ما میزند

با زخمی دیگر و آتشی دیگر.

چرا چنین شده ای ؟

تو را که می نگرم جز دو چشم

چون چشم همگان چیزی نمی بینم ،

دهانی را که ، زیبا تر از هر دهانی ،بوسیده ام

و تنت را می بینم چون تمامی تن ها

که بی هیچ خاطره ئی از من جدا شدند.

در زیر پوست تو زیر چشمان تو ،

چیزی نیست ،

درون دلت

جریانی بلورین

بی اینکه بدانند چرا میلرزد و نغمه سر می دهد .

چرا،چرا،چرا،

عشق من ، چرا؟ 

                                                                                 پابلو نرودا